Belki birgün buradan geçer diye..

Sonu olmayan bir yolculuktu bizimkisi..

 O yetişemedi, benim devam etmemde işe yaramadı. Geri dönüp ellerinden tuttum,onu  iteleye iteleye birkaç adım yürüdük. Ama artık  onu ne itmeye nede zorlamaya kalmadı mecalim.Yoruldum.Tükendim.. Oda istemedi zaten yolda tek başıma bıraktı beni..

 Bir çok insan gördüm o yolda. Kimisi el ele kimisi ağlaya ağlaya gidiyodu.. Ama gidiyodu. Pes edip dönmüyodu..

Ben geri dönmedim hâla bekliyorum bıraktığı yerde. Belki birgün buradan geçer diye.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s